Rouwmythes weg ermee !!

Een van mijn drijfveren om afscheidscoach op te starten is om mensen meer te informeren over hoe rouwen nu eigenlijk verloopt. Er zijn namelijk heel veel mythes die nog actief zijn rond rouw.  Ik zal hieronder enkele mythes opsommen en een poging doen om hen te ontkrachten.

1 Rouw heeft een begin en een einde. Op een gegeven moment ben je klaar met rouw. Niet waar : rouw komt en gaat in vlagen en doe je je ganse leven.

Wanneer je afscheid neemt van iets of iemand waaraan je gehecht was dan kan een rouwproces starten. Want rouw is namelijk het antwoord dat iemand geeft bij het wegvallen van een betekenisvolle relatie. En dit antwoord blijft in iemands levensverhaal gegrift. Ik heb tijdens de workshop leven en sterven in ontmoeting van de Elisabeth Kubler Ross werking de metafoor gehoord van de wonde. En die wil ik met jou delen.

Als iemand waaraan je gehecht bent sterft dan ontstaat er een wonde. En die emotionele wonde kan je vergelijken met een fysieke wonde. Die dient eerst schoon gemaakt te worden alvorens ze verder kan genezen. Hoe complexer de hechting was hoe meer ingewikkeld de wonde zal zijn en er zal tijd en aandacht nodig zijn om de wonde helemaal schoon te maken. Dit schoonmaken is nodig om de wonde mooi te laten genezen zodat er op het einde nog wel een litteken blijft bestaan. Het blijft echter gegrift in jou.

2 Je moet iemand loslaten. Niet waar : je gaat naar een andere vorm van relatie.

Soms als mensen lang treuren en rouwen om het verlies van een geliefde kunnen mensen zeggen : ” Je moet hem/haar nu toch echt wel loslaten.” Wel dat is niet juist , wat er gebeurt tijdens een rouwproces is dat je een andere soort relatie met de overledene krijgt. De essentie van de persoon blijft bij jou en ook de herinneringen aan de samentijd zijn er nog steeds. Uit onderzoek is uitgewezen dat vele nabestaanden de overledenen nog op een of andere manier aanvoelen. Ook dat is een andere vorm van relatie hebben. Het is goed om de overledenen te blijven gedenken. Er zijn zelfs culturen waar de overledenen een prominente plaats krijgen aan de huistafel .

3 Er moeten veel emoties geuit worden. Niet waar : teveel emoties uiten kan soms een rouwproces tegenwerken

Zie je ze al voor je, zoals in een Zuiderse film. De rouwende weduwen in zwart die luidkeels aan het huilen , schreeuwen zijn en hun haren aan het uittrekken zijn. Dit is een extreme vorm van emotie uiten. Aan de andere kant van het spectrum is er geen enkele uiting van emotie. De persoon wordt dan misschien als koud en koel bestempeld. Echter niet iedereen heeft er baat bij om de bij rouw behorende emoties te laten zien en ze te benoemen.

Volgens de huidige visie op rouw dienen mensen aandacht te hebben voor twee soorten activiteiten. Verliesgerichte activiteiten zoals stilstaan bij het verlies, rituelen, vertellen over, … en herstelgerichte activiteiten waar er aandacht wordt gegeven aan het leven dat inderdaad verder gaat. En sommige mensen uiten niet makkelijk hun emoties en dat is ook goed. Ze vinden in een normaal rouwproces wel de manier om met het verlies om te gaan. Het wordt alleen complexer, zie de metafoor van de wonde, als de hechting met de overledene niet zo simpel was.

Iedereen rouwt op zijn eigen unieke manier. Als we meer kunnen spreken over wat rouw echt is dan gaan mensen zich ook meer op hun gemak voelen om hun verhaal te delen.

Reacties zijn gesloten.